Ինչո՞ւ պետք է Աբու Դաբին մտահոգվի Իրանի դեմ պատերազմից հետո․ Mehr
Իրանի դեմ պատերազմի ելքը կասկածի տակ դրեց արտաքին պաշտպանության և ռազմական ազդեցության մասին նախկին պատկերացումները։ Այս հակամարտությունը Արաբական Միացյալ Էմիրություններին (ԱՄԷ) կարևոր դասեր տվեց աշխարհագրական գործոնի, կայունության և տարածաշրջանային փոխգործակցության դերի վերաբերյալ։ Այս մասին ասված է իրանական «Mehr» լրատվական գործակալության խմբագրական հոդվածում։
««Քառասունօրյա պատերազմը» Իրանի և Միացյալ Նահանգների ու իսրայելական վարչակարգի կոալիցիայի միջև ընթացող սոսկ ռազմական դիմակայություն չէր։ Այն վերածվեց մի թատերաբեմի, որը ջրի երես հանեց տարածաշրջանի թաքնված իրողությունները։ Այս ծանր փորձության ընթացքում տարածաշրջանային շատ խաղացողներ, որոնք վերջին տարիներին փորձում էին իրենց դիրքավորել որպես Արևմտյան Ասիայի ազդեցիկ տերություններ, բախվեցին դաժան աշխարհաքաղաքական փաստերի։ Նրանց թվում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում ԱՄԷ-ն։ Վերջին երկու տասնամյակների ընթացքում այս երկիրը, հենվելով իր տնտեսական հարստության, ինչպես նաև Վաշինգտոնի ու Թել Ավիվի հետ ունեցած ռազմավարական կապերի վրա, ձգտում էր տարածաշրջանային դասավորություններում սեփական բնական կշռից ավելի մեծ դեր խաղալ։
Վերջին տարիներին Աբու Դաբիի իշխանությունները ելնում էին այն կանխավարկածից, թե կարող են արտաքին աջակցության հաշվին լրացնել իրենց աշխարհաքաղաքական ու ժողովրդագրական սահմանափակումները։ Արդյունքում՝ ԱՄԷ-ի արտաքին քաղաքականությունն աստիճանաբար հեռացավ տարածաշրջանային համագործակցության սկզբունքներից և թեքվեց դեպի արտատարածաշրջանային տերությունների իրավիճակային ու քաղաքական նախագծերին մասնակցելու կողմը։ Այս քաղաքականության հետքերը կարելի է տեսնել ամենուր՝ Լիբիայից ու Սուդանից մինչև Եմեն և Աֆրիկյան եղջյուր։ Սակայն «Քառասունօրյա պատերազմը» ակնառու կերպով ցույց տվեց, որ արտաքին խաղացողների վրա խաղադրույք կատարելը երկարաժամկետ անվտանգություն և կայուն ազդեցություն չի երաշխավորում։
Այս պատերազմի գլխավոր դասերից մեկն այն է, որ գերտերություններն իրենց դաշնակիցներին աջակցում են միայն այնքան ժամանակ, քանի դեռ դա բխում է սեփական շահերից։ Ճգնաժամային պահերին նրանց առաջնահերթությունը միշտ էլ սեփական անվտանգության պաշտպանությունն է, այլ ոչ թե տարածաշրջանային գործընկերների անվտանգության ապահովումը։ Արևմտյան Ասիայի վերջին տասնամյակների փորձը բազմիցս հաստատել է այս ճշմարտությունը։ Պատմության ամենատարբեր փուլերում ԱՄՆ-ն ապացուցել է, որ ռազմավարական տեղաշարժերի ու իրավիճակի փոփոխության դեպքում պատրաստ է զոհաբերել նույնիսկ ամենամոտ դաշնակիցներին։
