«ԶՈՐԱՎԱՐ ՍԵՊՈՒՀ» ՊԱՏՄԱՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՎԵՐԼՈՒԾԱԿԱՆ ԿԵՆՏՐՈՆԻ ՊԱՇՏՈՆԱԿԱՆ ԿԱՅՔ

Հայաստանի այն պնդումը, թե ինքը կարող է դառնալ Եվրասիայի ռազմավարական ցամաքային խաչմերուկը, գնալով ավելի պակաս ֆանտաստիկ է թվում, գրում է The Guardian-ը։

Հունիսի 7-ին նախկին խորհրդային հանրապետությունը կգնա համապետական ընտրությունների և կհայտնվի Ռուսաստանի, ԱՄՆ-ի, Թուրքիայի, Եվրոպայի և Ադրբեջանի միջև հնգակողմ դիմակայության կենտրոնում։

Երկրի հանդեպ հետաքրքրությունը մասամբ պայմանավորված է հարևան Ադրբեջանի հետ Հայաստանի հակամարտության ավարտով և բացվող հնարավորությամբ. Հայաստանը կարող է վերջ դնել իր ֆիզիկական մեկուսացմանը և դառնալ կենսական նշանակություն ունեցող առևտրային երթուղի հանդիսացող «Միջին միջանցքի» մի մասը, որը միացնում է Արևմտյան Չինաստանն ու Եվրոպան՝ շրջանցելով Ռուսաստանով անցնող հյուսիսային երթուղին և Սուեզի ջրանցքը։

Այսպես կոչված «Թրամփի ուղին» (TRIPP), որը կմիացնի Եվրոպան ու Ասիան և Բաքվի հետ խաղաղության պայմանագրի շրջանակներում կանցնի Հայաստանի տարածքով, կդառնա կոմունիկացիաների նոր ցանցի միայն մի մասը։

«Իրական Հայաստանի» հայեցակարգը ենթադրում է ցավոտ խաղաղության կնքում հարևան Ադրբեջանի հետ և հեռացում Ռուսաստանից դեպի ԵՄ, ինչը Փաշինյանի «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը բնութագրում է որպես «ավելի դիվերսիֆիկացված արտաքին քաղաքականություն»։ Այնուամենայնիվ, այս գործընթացն ուղեկցվում է նաև հակասություններով. օրինակ՝ Ջեյ Դի Վենսին զանգվածային սպանությունների մասին գիրք նվիրելու պատճառով Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի տնօրենի ազատմամբ, կամ հայկական անձնագրերի կնիքներից Արարատ լեռան պատկերի հեռացմամբ, թեև լեռը շարունակում է մնալ ազգային խորհրդանիշ, չնայած այն հանգամանքին, որ գտնվում է ժամանակակից Թուրքիայի տարածքում։

https://www.theguardian.com/world/2026/may/25/armenia-election-crossroads-between-east-west